« »
 
[]« 1 vanare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 8, col. 241a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/VANARE1
1. VANARE, vox fori, Vanum reddere, Gall. Annuler, ut videtur. Charta ann. 1351 :
Plenam potestatem ad.... sententias quascumque interlocutorias et definitivas postulandum, Vanandum et audiendum.
P. Carpentier, 1766.
◊ Vanare judicium dicitur, cum lite contestata, partes ante judicum sententiam inter se conveniunt. Instr. ann. 1217. inter Probat. tom. 1. Hist. Nem. pag. 55. col. 1 :
Utraque pars Vanavit judicium et renunciavit omni allegationi de facto et productioni testium.
Quo etiam sensu intelligendus videtur locus supra laudatus.