« »
 
[]« Verrolus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 8, col. 286a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/VERROLUS
VERROLUS, a Gall. Verrouil, Pessulus. Reparat. factæ in Senescallia Carcassonæ ann. 1435 :
Eidem (Bernardo Serario) pro duobus ansonibus et duobus Verrolis, qui positi fuerunt in uno hostio dicte domus thesaurariæ.
Charta ann. 1334. apud Baluz. tom. 2. Hist. Arvern. pag. 188 :
Quod dictus Johannes fuerat furatus vectes, sive Verroilhs, padenas et gofetos.
P. Carpentier, 1766.
◊ Verroul etiam appellarunt nostri, Armorum seu venabuli genus. Lit. remiss. ann. 1459. in Reg. 188. Chartoph. reg. ch. 197 :
Pierre Brunet print ung grand Verroul ou vouge sur son col, etc.
Aliud prorsus sonat vox Verroilh, in Charta ann. 1467. ex Tabul. S. Maurini inter schedas Mabill. :
Rector seu vicarius prædictus..... percipiat..... omnes offertas et oblationes, vulgariter dictas la Verroilh, ex integro ecclesiæ de Ferrussaco.
Vide Vanga.