« »
 
[]« Veta » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 8, col. 296c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/VETA
VETA, a Latino Vitta, Provincialibus Veto, nostris Ruban. Charta ann. 1270. ex Schedis Præs. de Mazaugues :
In præsenti instrumento infra scripto pendent duæ bullæ in quadam Veta de filo, in quarum una est imago Episcopi.
Alia ann. 1299. ex Tabul. S. Victoris Massil. :
In quodam instrumento sigillato sigillo... [] pendenti in Veta de serico regali.
Pro Vitta qua vestium extremitas munitur in Statutis Massil. lib. 2. cap. 39. § 2 :
Item, de mantello sendati cum frezio, vel cum Veta, vel profilo xx. den. et sine frezio, Veta et profilo xvi. den.
Pluries ibi. Vide Neca et Reta 1.
P. Carpentier, 1766.
◊ Glossar. Provinc. Lat. ex Cod. reg. 7657 : Veta, Prov. vitta. Pro fimbria, qua vestium extremitas ornatur, in Charta ann. 1382. ex Tabul. Major. monast. :
Duas tuniclas pro subdiacono ejusdem panni, munitas pannis aureis dissimilis coloris, et Vetis seu aurifresiis Romanis.