« »
 
ARTICULARE 1, ARTICULARE 2, ARTICULARE 3, ARTICULARE 4.
[]« 1 articulare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 411b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/ARTICULARE1
1. ARTICULARE, Articulatim seu nominatim exprimere. Origo Monasterii Montis S. Mariæ, apud Leibnitium tom. 2. Scriptor. Brunsvic. pag. 427 :
Quorum nomina humilitatis causa scriptis me non piguit Articulare.
Instrumentum ann. 1481. ex Archivo Monasterii de Bono-Nuntio Rotomag. :
Pecia terræ Articulata
, id est, scriptis superius expressa et nominata.
[]« 2 articulare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 411b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/ARTICULARE2
2. ARTICULARE, Distincte voces efferre, Gall. Articuler. Lucret. lib. 4. vers. 548 :
Mobilis Articulat verborum dædala lingua.
Apuleius lib. 2. Floridorum :
Eo facilius verba hominis Articulantur potentiore plectro et palato.
Arnob. lib. 3. adv. Gentes :
Labia habere cum dentibus, quorum inflictu et mobilitate lingua sonos Articulet.
Hinc apud Isid. lib. 1. Orig. cap. 14 :
Omnis vox aut est Articulata aut confusa. Articulata est hominum, confusa animalium. Articulata quæ scribi potest, confusa, quæ scribi non potest. Articulata verba,
apud Solinum cap. 65. Priscian. lib. 1. cap. 1 :
Articulata est, quæ coarctata, hoc est, copulata cum aliquo sensu mentis ejus qui loquitur, profertur. Inarticulata est contraria, quæ a nullo proficiscitur affectu mentis. Literata est, quæ scribi potest ; illiterata, quæ scribi non potest.
Hæc paullo diversa sunt ab eis quæ habet Isidorus, qui secutus esse videtur Max. Victorinum in Art. Gramm. cap. 7 :
Vocis vero species sunt duæ, Articulata, et confusa. Articulata quæ hominum tantum est, unde Articulata dicta est, quod Articulo scribentis comprehendi possit. Confusa, quæ scribi non potest, etc.
Similia habet Grammaticus Vaticanus Maii cap. 1.
[]« 3 articulare » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 411b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/ARTICULARE3
3. ARTICULARE, Distincte seu articulatim proponere, Practicis nostris Articuler, eadem notione. Procurat. ann. 1340. ex Tabul. Flamar. :
Dans.... speciale mandatum.... Articulandi propositiones et articulis respondendi.
[]« 4 articulare » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 411b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/ARTICULARE4
4. ARTICULARE, Dedicare, consecrare, Gall. Dédier ; quod nomen inscribendo fit. Richardus mon. Cluniac. de Orig. monast. Carit. apud D. Le Beuf tom. 1. Collect. var. script. pag. 414 :
Altaria vero cetera, tam majoris ecclesiæ quam etiam capellæ, quibus Articulentur cœli senatoribus, quasve insertas habeant margaritas, et usus ipse, et singulorum palam facit superscriptio.
Sed haud scio an non legendum sit Attitulentur.