« »
 
BLAFEMARE 1, BLAFEMARE 2.
[]« 1 blafemare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 674b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/BLAFEMARE1
1. BLAFEMARE, pro Blasphemare. Constitutio Ludovici Regis Siciliæ et Jerusalem ann. 1352. e cod. MS. D. Brunet fol. 99. sic inscribitur :
Constitutio contra illos, qui nomen Dei et Virginis matris suæ Blafemant.
[]« 2 blafemare » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 674b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/BLAFEMARE2
2. BLAFEMARE, pro Blasphemare, Infamare. Vide in hac voce. Lit. remiss. ann. 1348. in Reg. 77. Chartoph. reg. ch. 250 :
Fuit et est idem reus de et super præmissis omnibus et singulis apud bonos et graves, palam et publice diffamatus, Blafematus, divulgatus, increpatus multipliciter.