« »
 
[]« Blazonare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 679a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/BLAZONARE
BLAZONARE, Delineare figuras in scutis gentilitiis. Menoti sermones fol. 44. recto col. 1 :
O quod thema poterat tunc capere B. Antonius, qui habebat Blazonare arma hujus miseri. Blason, Blasonner
Gallis, ut Latinis Elogium, modo in bonam modo in malam partem sumuntur ; unde Carolus Fonteine, Art poëtique chap. 10 :
Le Blason est une perpetuelle louange, ou continu vitupere de ce qu'on s'est proposé de Blasonner.
De vocis origine nihil certi. Vide Menagii Diction. Etymol. Linguæ Gallicæ.
P. Carpentier, 1766.
◊ Blason nostris, pro ipso scuto, in quo gentilitium insigne exprimitur ; unde Blasonnier, scutorum opifex. Lib. 1. ordinat. super artif. Paris. ex Cam. Comput. fol. 346. v° Liber Steph. Boileau, ap. Depping. pag. 219. cap. 80. :
Quiconques veult estre Blasonnier a Paris, c'est assavoir ouvreur et cuireur de selles et de Blason, estre le peut.
Aliud vero est vox Blasonnement, Irrisio nempe vel contumelia, Gall. Dérision, outrage, a verbo Blasonner, quod nostri dixerunt pro Maledicere, vituperare. Lit. remiss. ann. 1387. ex Reg. 130. Chartoph. reg. ch. 268 :
Lesquelx par maniere de Blasonnement, de injure ou autrement mistrent le suppliant en une moyau ou cuve, ..... et lui getterent grant quantité d'eaue.
Vide in Buccula 1.