« »
 
BRUNA 1, BRUNA 2.
[]« 1 bruna » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 760a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/BRUNA1
1. BRUNA, Moneta, quam alii Nigram vocant, seu æream. Chronicon Barcinonense :
Anno 1200. currebat moneta, quæ dicebatur Bruna, et duravit usque in anno 1209.
Vide in Moneta et Bruletus.
[]« 2 bruna » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 760a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/BRUNA2
2. BRUNA, Lorica. Leges Caroli M. apud Murator tom. 1. part. 2. pag. 95. col. 2. D :
De Brunis ut nullus foras regno nostro vendere præsumat.
Vide Brunea.