![[]](img/image.png)
«
3 bruscus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans
du Cange,
et al.,
Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 762a.
http://ducange.enc.sorbonne.fr/BRUSCUS3
3. BRUSCUS, Provincialibus
Bruesc, Alvus apum. Charta Autranni in Chartulario Aptensi
fol. 34 :
Si in itinere quod agere dispono ad Jerusalem defunctus fuero, dabo per
guadium ipsum vasculum plenum vino puro ad prædictum opus, et fœtas tres et capras duas
et Bruscos duos de alveario meo.
Statuta Massil. pag. 523 :
Item,
quicumque furabitur Bruscum sive Bruscos apium, vel apes de Brucs solvat nomine pœnæ
bannifacti de die lx. sol. et de nocte. c. sol.
P. Carpentier, 1766.
◊ Glossar. Provinc. Lat. ex
Cod. reg. 7657 :
Brusc, Prov. alveare, alvearium.
Forte quod ex rusco
alvearia fiebant. Vide
Brisca
et Raynouard. Glossar. Roman. voce
Brusc, vol. 1. pag. 267.