« »
 
BRUSCUS 1, BRUSCUS 2, BRUSCUS 3.
[]« 1 bruscus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 762a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/BRUSCUS1
1. BRUSCUS, Ruscus, Gall. Brusc. Vita S. Humilianæ tom. 4. Maii pag. 494 :
Aculeatis Bruscis se sæpius verberabat.
[]« 2 bruscus » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 762a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/BRUSCUS2
2. BRUSCUS. Papias : Rubeta, ranæ genus, Bruscus dicitur vulgo.
[]« 3 bruscus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 762a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/BRUSCUS3
3. BRUSCUS, Provincialibus Bruesc, Alvus apum. Charta Autranni in Chartulario Aptensi fol. 34 :
Si in itinere quod agere dispono ad Jerusalem defunctus fuero, dabo per guadium ipsum vasculum plenum vino puro ad prædictum opus, et fœtas tres et capras duas et Bruscos duos de alveario meo.
Statuta Massil. pag. 523 :
Item, quicumque furabitur Bruscum sive Bruscos apium, vel apes de Brucs solvat nomine pœnæ bannifacti de die lx. sol. et de nocte. c. sol.
P. Carpentier, 1766.
◊ Glossar. Provinc. Lat. ex Cod. reg. 7657 : Brusc, Prov. alveare, alvearium. Forte quod ex rusco alvearia fiebant. Vide Brisca et Raynouard. Glossar. Roman. voce Brusc, vol. 1. pag. 267.