« »
 
CONQUINISCERE 1, CONQUINISCERE 2.
[]« 1 conquiniscere » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 510c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/CONQUINISCERE1
1. CONQUINISCERE, Quiescere, cubare. Glaber Rodulphus apud Duchesnium tom. 4. pag. 52 :
Nocte quadam in strato Conquiniscens, ita contractus sum membris omnibus hicterica passione, ut non erigere memet, neque in latus aliud vertere ullo modo valerem.
Utitur Plautus pro Caput inclinare, seu totum corpus incurvare, contrahere.
[]« 2 conquiniscere » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 510c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/CONQUINISCERE2
2. CONQUINISCERE, Faire signe des yeux ou de la teste. Glossar. Gall. Lat. ex Cod. reg. 7684.