« »
 
DALMATA 1, DALMATA 2.
[]« 1 dalmata » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 004b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/DALMATA1
1. DALMATA, Vestis Sacerdotalis candida cum clavis purpureis. Gloss. Isid. Vide mox Dalmatica.
[]« 2 dalmata » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 004b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/DALMATA2
2. DALMATA. Hist. Franc. Sfortiæ ad ann. 1453. apud Murator. tom. 21. Script. Ital. col. 639 :
Georgius Dalmata, cui a multa cæsarie cognomen erat.
Et ad ann. 1461. col. 725 :
Georgius Dalmata, qui a pelta, quam vulgo targetam dicunt, cognominabatur, etc.