![[]](img/image.png)
«
Dayla » (par C.
du Cange, 1678), dans
du Cange,
et al.,
Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 012c.
http://ducange.enc.sorbonne.fr/DAYLA
DAYLA,
Dailus,
Dalus. Charta Henrici III. Regis Angliæ tom. 2.
Monastici Anglic. pag. 211 :
Et totam Daylam marisci tam de Rossa quam de
prato.
Charta Simonis Comitis Northampton. tom. 1. pag. 680 :
Et in eadem
villa terram trium carrucarum, et tres Dalos prati, et unum hulmum.
In alia,
Dailos, scribitur.
Dale, Anglis est
vallis, vel
fossa. Ita
Hector Boethius in Descript. Scotiæ pag. 6. Derivatur a
veteri Teutonico
Dal, quod idem significat. In Consuetud.
Britanniæ art. 698. et Claromontensi art. 221.
Dalle, vel
Dale sumitur pro
fossa, in quam educuntur sordes. At hic
Dalus et
Dayla videntur usurpari pro
modo prati aut agri, nisi pro falcatione usurpetur : nam Occitanis,
Dailla, Dalha,
est falcare ;
Dailhayre, falcator ;
Dalho, falx qua fœnum secatur. In veteri
Charta apud Meurissium in Episcopis Metensibus pag. 112 :
Pratum ad falces 30.
Vide supra
Dalha.