« »
 
[]« Despitare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 082a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/DESPITARE
DESPITARE, ut supra Despicare, Despicere. Statuta Ecclesiæ Trecensis ann. 1427 :
Si quis vero Deum negaverit vel Despitaverit pro prima vice duos dies, pro secunda quatuor in pane et aqua jejunare compelletur ; pro tertia autem in scala, ut moris est, reponetur.
Statuta Eccl. Meldens. ann. 1493. inter Instrum. Hist. ejusd. Eccl. tom. 2. pag. 525 :
Qui de Deo vel sacratissima Virgine ejus Genitrice Maria aut alio quovis Sancto, eos renegando, Despitando, malgreando, aut alias execrabiliter blasphemiæ verba protulerit, etc. V.
Despitus.
P. Carpentier, 1766.
◊ Despiter nostris, eadem notione. Lit. remiss. ann. 1407. in Reg. 161. Chartoph. reg. ch. 272 :
Le suppliant dist que lui Perrinot et autres avoient autrefoiz Despité ou sanglanté Dieu et sa mere. Se dépiter
[] vero dicimus, pro Indignari, stomachari ; unde Dépittéaire, et Députaire, Ad iracundiam pronus, vel Perfidus, proditor. Mirac. B. M. V. Mss. lib. 1.
Devant ert frans et débonaire,
Or est cuivers et Dépitteaire.
Ms. part. 2 :
Et que point n'a trouvé le vielhart Députaire :
Mes sage et bien parlant pour plus que raison faire.
Ms. :
A felons tient et Députaires.
Bestiarius Ms. ubi de vulpe :
Tant est traitre et Députaire.
Vide supra Despectuose.