« »
 
DISCINGERE 1, DISCINGERE 2.
[]« 1 discingere » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 130a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/DISCINGERE1
1. DISCINGERE, Dirimere, decidere lites. Vetus inscriptio :
Ter vice qui sacra Discinxit jurgia judex.
Occurrit passim hac notione apud Scriptores locis indicatis a Savarone ad Sidon. lib. 2. Epist. 7. Jureto ad Symmach. pag. 277. Jacobo Gothofredo in Gloss. ad Cod. Theod. et aliis.
[]« 2 discingere » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 130a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/DISCINGERE2
2. DISCINGERE, Cingulo magistratus exuere, degradare. Synodalis Epistola Pseudo-Synodi Sardicensis :
Duxit Concilium, ut Julium urbis Romæ... Discingeret atque damnaret.
Catalogus Pontificum Romanorum a Cuspiniano editus, in Pontiano PP. :
In eadem insula Discinctus est iv. Kal. Octob. et loco ejus ordinatus est Anteros.
Discinctus, Cingulo exutus. Glossar. Lat. Græc. : Discinctus, λυσίζωνος. Lex Salica tit. 61 :
In camisa Discinctus et Discalciatus.
Vide Cingulum.
Discingulare, Sellam et sarcinam removere, auctori Mamotrecti cap. 24. Genes.