« »
 
DOMINALITER 1, DOMINALITER 2.
[]« 1 dominaliter » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 164c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/DOMINALITER1
1. DOMINALITER, tanquam Dominus : Galli dicerent, en Seigneur, en Maistre. Charta Cresimiri Regis Dalmat. ann. [] 1059. apud Jo. Lucium lib. 2. Hist. Dalmat. cap. 15 :
Illud... autorizo, Dominaliter corroboro, potentialiter confirmo.
[]« 2 dominaliter » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 165a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/DOMINALITER2
2. DOMINALITER, In supremum dominium. Gall. En suzeraineté. Charta ann. 1257. inter Probat. tom. 3. Hist. Occit. col. 532 :
Quam terram dom. Arnaldus de Ispania... recognovit et tradidit eidem D. comiti Bigorræ Dominaliter, et recepit in feudum ab eodem.
Vide mox Dominatio 2.