« »
 
[]« Durna » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 219b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/DURNA
DURNA, Tolosanis Dourn, Amphora, lagena, a Latino Urna, Gall. Urne, ut videtur, derivata. Vet. Ceremoniale MS. B. M. Deauratæ Tolos. :
Mater coquine tenetur isto die portare in reffectorio duas Durnas plenas aquæ specialis, videlicet de aliquo fonte, ad finem quod aqua sit placens et utilis ad potandum.
P. Carpentier, 1766.
◊ Acta MSS. Inquisit. Carcass. ann. 1308. fol. 63. v° :
Dixit nobis idem Petrus Auterii, si volebamus potare, quia ibi erat vinum in quadam Durna.
Vide supra Dornus.