« »
 
[]« Elegus » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 246a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/ELEGUS
ELEGUS, Elegiacus, Elegicus, ab ἔλεγος, Lamentatio, Luctus. Papias : Elegi, versus miserorum. Sidonius lib. 2. Ep. 8 :
Næniam funebrem non per Elegos, sed per hendecasyllabos, etc.
Elegus, Miser. Ugutio : Elegus, Miser. Elegia, Miseria. Gloss. Lat. Gall. : Elegia, Misere, ou traité de misere. Elegius, Miserable, ou vers faits de misere. Elegiacus, idem. Abbo lib. 2. de Bello Parisiaco vers. 91 :
Certabant Elegi scapulis cornuque juvenci.
Ubi Abbo operis sui Glossator, i. miseri. Infra vers. 101 :
.... Multant Elegum, multantur et ipsi.
Et lib. 1. vers. 367 :
Sæpe quidem cerebrum service trahunt Elegorum.
Uffingus Monach. in Carmine de S. Ludgero Episcopo Mimigardensi :
Inter et hos Elegi recolas miserier hædi
Uffingi, etc.
Unibos vers. 9 :
Tristis sors mugientium
Bovem rapit novissimum,
Jam res minor fit Elegi
Egestate vocabuli.
[] Ordericus Vitalis lib. 8. pag. 690 :
Et contemptis Elegi supplicationibus, ipsum... per fenestras præcipitavit.
Acta SS. Julii tom. 1. pag. 335. de S. Swithuno :
Ad catenatam accessit mulierculam dulcibus affaminibus interrogans, quid haberet Elegam.
P. Carpentier, 1766.
◊ Glossar. Gall. Lat. ex Cod. reg. 7684. Elegus, chétif. Ab ἔλεγος, Lamentatio, luctus, unde fortassis Esgélonner, Lamentari, ejulare. Lit. remiss. ann. 1385. in Reg. 128. Chartoph. reg. ch. 206 :
Le suppliant veant ainsi estre destruit et exillié de son estat et chevance, comme tout désespéré et courciez se Esgélonna en la rue.
Elegius. Alcuinus Poem. 177 :
Tu quoque virtutum meritis mihi, Sancte Sacerdos,
  Elegius precibus auxiliare tuis.
Ubi leg. forte Elegiis, et meis.
Elegicus, Eadem notione occurrit apud Aldhelmum de Virginitate cap. 14 :
Ex ipsius Elegica scriptione conjecturam capesso.
Sic leg. pro Elogica. Hist. Obsid. Jadrensis lib. 1. cap. 35 :
Elegica et lugubria induerunt vestimenta.
Lib. 2. cap. 9 :
Orbati parentes Elegicas exuunt vestes, nuptialesque... assumunt.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Elegiaris, Eadem notione. Vide locum in Mensurnum.