![[]](img/image.png)
«
Mannire » (par C.
du Cange, 1678), dans
du Cange,
et al.,
Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 224b.
http://ducange.enc.sorbonne.fr/MANNIRE
MANNIRE, Vocare in jus, quod fiebat tribus testibus præsentibus, ex Germ.
Manen,
Monere, submonere, nostris
Semondre, ut est apud Guillimannum lib. 1. de Reb.
Helvet. cap. 9. et alios. Hinc scribendum
Manire, auctor est Eccardus. Arverni, etiamnum
manio
dicunt, pro
lite agere, placitare. Lex Salica tit. 1. § 1 :
Si quis ad
mallum legibus dominicis Mannitus fuerit, et non venerit. etc. Mannire cum
testibus,
tit. 51.
Ad Regis præsentiam Mannire, tit. 59. Adde tit. 47. et
Legem Ripuar. tit. 32. 50. Hincmarus Laudunensis contra Epistolam Remensis 55. capitum :
Non advocato meo ad mallum, ut publicæ se habent leges, pro rebus ipsis Mannito.
Mannire ad placita,
lib. 1. Capitul. Caroli M. cap. 121.
Ad mallum legibus
Mannire, lib. 3. cap. 45.
Juxta legis constitutionem Mannire, lib. 4. cap.
26. Adde Capitul. 6. ann. 803. cap. 4. Formulæ veteres cap. 38 :
Ibique veniens
homo aliquis nomine ille, suggesit eo quod apud nostrum signaculum hominem aliquem
nomine illum Mannitum habuisset, et super noctes tantas nos debuisset venire in
rationes, pro eo quod dixit, etc.
Adde Chronic. Laurisham. pag. 79. Leges
Henrici I. cap. 50. Concil. Moguntinum ann. 847. cap. 17. etc. Vide Grimm. Antiq. Jur. Germ. pag.
842.
Mannita, Submonitio,
Ajournement. Lex Salica tit. 52. § 1 :
Et si ei solem
culcaverit, tres solidos super debitum addat, et sic usque ad tres vices per tres
Mannitas facere debet.
Mannitio, Eadem notione. Capitulare 3. Lud. Pii, ann. 819. cap. 1 :
De hoc Capitulo
judicatum est, ut ille, qui mannitur, spatium Mannitionis suæ per 40. noctes
habeat.
Occurrit præterea in Capit. Legis Salicæ Ludov. cap. 6. in Edicto Pistensi
Caroli Cal. cap. 6. etc.
Adjournaments ou Ménadures de cour, in Consuet. Solensi
tit. 7. art. 4.
◊ Differebat vero mannitio a bannitione : nam etsi
bannire, sit in jus vocare, æque ac
mannire, in eo tamen diversimode hæc
verba accipiuntur, quod
mannire adversarii,
bannire autem judicis erat, in
jus aut ad placitum et judicium citare. Leges Longob. lib. 2. tit. 43. § 4. Ludov. P. 19. et
Capit. Caroli M. lib. 4. cap. 25 :
Si quis de statu suo, id est, de libertate vel
de hæreditate compellendus est, juxta legis constitutionem Manniatur. De cæteris vero
causis unde quis rationem est redditurus, non manniatur, sed per Comitem
banniatur.
Igitur banniebat ex officio suo judex aut Comes ; nullo adversario
provocante. Vide Leges Longob. eodem tit. § 2. Carol. M. 77.
Mannina, Mannitionis compositio, quam adversario solvebat, qui vocatus ad placitum, si
mannitus fuerat, nec justam excusationem habebat, non venerat, de qua compositione agitur
in Capitul. Caroli M. lib. 3. cap. 45. in Formulis vett. cap. 38. et in Legibus Henrici I.
cap. 50. Ita quidem censet Marca lib. 4. Hist. Beneharn. cap. 17. n. 6. Hincmarus Opusc.
15. cap. 15 :
Comites et Vicarii vel etiam Decani plurima placita constituunt : et
si ibi non venerint, compositionem ejus exsolvere faciunt. Et quia prius per Manninas
veniebant, excogitarunt quidam ut per bannos venirent ad placita, quasi propterea melius
esset, ne ipsas Manninas alterutrum solverent : hæc ideo facientes ut ipsi bannum
acciperent.
Maniare, pro
Mannire, in Pacto Legis
![[]](img/image.png)
Salicæ tit. 50.
Manita,
pro
Mannita, tit. 53.