« »
 
MASCUS 1, MASCUS 2.
[]« 1 mascus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 294b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MASCUS1
1. MASCUS, Larva, Gall. Masque. Charta Henrici VIII. Reg. Angl. ann. 1545. apud Rymer. tom. 15. pag. 62 :
Concedimus eidem Thomæ officium magistri jocorum, revelorum et Mascorum... vulgariter nuncupatorum Revells et Masks.
[]« 2 mascus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 294b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MASCUS2
2. MASCUS, Idem quod Mansus. Charta ann. 993. apud Marten. tom. 1. Ampliss. Collect. col. 347 :
In Ebrano Masci novem... seu et villa quæ dicitur Allegole, Masci sex, seu et villa quæ dicitur Miletute, Masci novem, seu et villa quæ dicitur Osingana, Masci octo.