« »
 
MIRTA 1, MIRTA 2, MYRTA, MYRTHA.
[]« 1 mirta » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 407a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MIRTA1
1. MIRTA, pro Myrtus. Vita B. Columbæ Reatinæ tom. 5. Maii pag. 388. * :
Cum floribus lauri et Mirtæ.
Alia notione, vide in Græciscus.
[]« 2 mirta » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 407a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MIRTA2
2. MIRTA, Locus pascuus et aquis irriguus. Charta ann. 1264. in Chartul. S. Dion. pag. 249. col. 2 :
Cum duobus arpentis prati cum quadam noa seu Mirta.
[]« Myrta » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 563c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MYRTA
MYRTA, pro Myrtus, in Statutis Montis Regal. fol. 318 :
Debeat solvere emptori gabellæ piscium, solidos quatuor pro quolibet rubo piscium, et intelligatur detracta Myrta et cestis ac funibus.
[]« Myrtha » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 563c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MYRTHA
MYRTHA, Eadem notione, usurpant Cælius Aurelianus, Celsus, et Apicius. Vide Murta.