« »
 
PETTA 1, PETTA 2.
[]« 1 petta » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 299b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/PETTA1
1. PETTA, Quævis præstatio, tributum, vectigal. Regest. Philippi V. Reg. Franc. ann. 1316. et 1317. Charta 259. in Chartophylacio regio :
Ab omni Petta, taillia seu tributo quibus esset totaliter immunis.
Vide Pecta.
[]« 2 petta » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 299b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/PETTA2
2. PETTA, Panis seu placentæ species. Charta ann. 1249. inter Monum. eccl. Aquilej. cap. 74. col. 746 :
Debentur servitoribus sive familiæ duæ azimæ similes superioribus, et duæ Pettæ de millio : Petta vero quælibet debet constare ex uno pisonali.