« »
 
PRÆGNATUS 1, PRÆGNATUS 2.
[]« 1 prægnatus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 459a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/PRAEGNATUS1
1. PRÆGNATUS, Prægnatio, graviditas. Juvenculæ Prægnatus et partus, apud Tertullian. adv. Judæos cap. 9.
[]« 2 prægnatus » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 459a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/PRAEGNATUS2
2. PRÆGNATUS, Fetus, quo mulier prægnans est. Testam. Bereng. ann. 1061. ex Bibl. reg. cot. 17 :
Si autem Prægnatus meæ uxoris filia fuerit, sit maritata de meo honore ad causimentum prædictorum manumissorum meorum, si vivi fuerint.
A prægnans, Prains nostri dixerunt, præsertim cum de porca sermo est. Lit. remiss. ann. 1480. in Reg. 208. Chartoph. reg. ch. 82 :
Une truye Prains, laquelle fut affolée et avortée de cinq gorretz.
Provincialibus, Prens, prægnans, gravida, feta, in Glossar. Provinc. Lat. ex Cod. reg. 7657.