1. PUNCHA, Pera. Vide Punga.

2. PUNCHA, Pugna, ni fallor. Placitum ann. 1158. inter Probat. tom. 2. novæ Hist. Occitan. col. 571 :

Dixit item juratus prædictus Raino, quod Bernardus de Armazanicis concordavit cum Raymundo Caucelino et Bertrando de S. Juliano et Petro de Bernicio ut intrarent castrum de Armazanicis causa defendendi stare Bertrandi de S. Juliano ; et hoc fuit crastina die quo abbas S. Egidii fuit signatus, sed concordia intrandi castrum prædictum, fuit crastina die quod facta fuit Puncha in eodem castro.

Vide Punna in Pugna 3.

PUNGA, Pera, Saxonice pung. S. Audoënus in Vita S. Eligii lib. 1. cap. 10 :

Quoties brachile aureum, Pungam quoque auro gemmisque comptam sibi subripuit, tantum ut miseris succurreret.

Magis placeret Pugna, qua voce pugni ornamentum significaretur, cum ad brachile propius accedat quam pera, cui aurum et gemmæ vix conveniunt : si tamen hanc vocem ex Cod. MS. optimæ notæ restituerit Duchesnius. Nihil enim temere definiendum, cum infra cap. 12. legatur :

Habebat (Eligius) bursas eleganter gemmatas.

Vide supra Pugna 1. et 2. Angilbertus Abbas Centul. apud Hariulfum lib. 2. cap. 10 :

Codex eburneus auro paratus.... Punga auro parata 1. incensaria argentea auro parata 4. etc.

Ita Græco Barbaris, πούγγη et πουγγίον, est sacculus, bursa, crumena ex corio confecta, unde nostris, poche, Leoni Imp. in Tacticis cap. 5. § 4. cap. 6. § 2. 10. Φρῆνος de capta Constantinopoli MS. πύγϰην σοῦ ϰαὶ σαϰούλιν σοῦ, etc. Alios in hanc rem locos suppeditant Rigalt. et Meurs. in Gloss. et Glossar. med. Græcit. col. 1211.