« »
 
[]« Ronflare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 213c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/RONFLARE
RONFLARE, a Gallico Ronfler, Stertere, Ronchissare. Processus de B. Petro Luxemburg. tom. 1. Julii pag. 604 :
Puer incipit respirare Ronflando ad modum hominis morientis. Dormit et Ronflat,
apud Menotum Serm. Quadragesim. fol. 176.
P. Carpentier, 1766.
◊ Hinc Ronflée dicitur de strepitu, quem equus iratus aut territus naribus edit. Lit. remiss. ann. 1478. in Reg. 205. Chartoph. reg. ch. 42 :
Icelle jument eut paour et donna une grant Ronflée, à laquelle Ronflée le suppliant se tira arriére, etc.
P. Carpentier, 1766.
◊ Ronfler vero idem videtur quod Renvier, Pecuniam in foliis lusoriis positam augere, in aliis Lit. ann. 1460. ex Reg. 189. ch. 412 :
Ainçois que l'en baillast les cartes, icellui Davy dist aux autres, Je l'envy et Ronfle.
Quæ ludendi ratio Ronfle appellatur, in aliis ann. 1458. ibid ch. 266 :
Lesquelz compaignons commencerent à jouer au jeu de la Ronfle.