« »
 
RUPA 1, RUPA 2, RUPA 3, RUPA 4.
[]« 1 rupa » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 241a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/RUPA1
1. RUPA, Ex utraque parte acuta, in Glossis Isidori. Pro acuta, legitur cavata, in Constantiensi. Martinius conjicit scriptum fuisse Rupta, ἀπόῤῥωγες, Præruptæ petræ : qua significatione sæpius occurrunt Abrupta et Prærupta. Vide Rupina.
P. Carpentier, 1766.
◊ Haud dubie, ut et sequens Rupa, pro veste aut tunica ; sed legendum forte est Rapa ; eodem significatu quo supra, ut videre est in hac voce num. 2.
[]« 2 rupa » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 241a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/RUPA2
2. RUPA, f. idem quod supra Roba, Vestis talaris, Gall. Robe. Acta S. Bernardi, tom. 1. Junii pag. 792 :
Et quod per tactum unius petiæ Rupæ bonæ memoriæ domini Bertrandi... erat sanata.
[]« 3 rupa » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 241a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/RUPA3
3. RUPA, Piscis albus paulo major gordione, Belgis Roche. S. Willelmus lib. 1. Constitut. Hirsaug. cap. 8 :
Pro signo Rupæ, generali signo præmisso, saxi signum adde.
[]« 4 rupa » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 241a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/RUPA4
4. RUPA, Pistillum, quo rumpi seu conteri aliquid potest. Glossar. Lat. Gall. ann. 1352. ex Cod. reg. 4120 : Rupa, Gallice Peseil. Vide supra Rumpefetatorium.