« »
 
[]« Sclata » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 357b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/SCLATA
SCLATA, Scindula, Gall. Bardeau, Angl. Shingle ; forte Sclata dicitur a Gall. Eclat, assula : est enim scindula ligni fragmentum. Charta Henrici V. Reg. Angl. ann. 1413. apud Rymer. tom. 9. pag. 40 :
Nullus burgensis.... aliquam domum, infra villam prædictam (Calesii) nisi cum tegulis vel Sclatis de novo cooperiat.
P. Carpentier, 1766.
◊ Nostris Esclate, ligni fragmentum seu pedamentum, cui vitis innititur. Lit. remiss. ann. 1367. in Reg. 99. Chartoph. reg. ch. 5 :
De quodam baculo, vocato Esclate, in capite solo ictu percussit, etc.