« »
 
STABILITARE 1, STABILITARE, STABILITARE 3.
[]« 1 stabilitare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 568b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/STABILITARE1
1. STABILITARE, Præsidia militaria collocare, Gall. Mettre des Garnisons. Charta ann. 1342. tom. 2. Hist. Dalph. pag. 443. col. 1 :
Oportuit nos terram nostram Stabilitare et gentibus munire,... ob offensiones vestras et injurias nobis et nostris illatas, etc.
Vide Stabilita 2.
[]« Stabilitare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 568b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/STABILITARE2
STABILITARE, Pro certo habere, tenere ; Tabler, eodem significatu, usurpant Galli. Vita S. Guthlaci tom. 2. April. pag. 39 :
Clamabat : Stabilitate, quia futuræ gloriæ huic mundo natus est homo.
[]« 3 stabilitare » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 568b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/STABILITARE3
3. STABILITARE, Ordinare, constituere. Lit. remiss. ann. 1361. in Reg. 91. Chartoph. reg. ch. 143 :
Demum castro prædicto (S. Romani) cum magnis laboribus et expensis recuperato ac Stabilitato decenter bono capitaneo nobili domicello, etc.
Vide supra Stabilire 2.