« »
 
STERNUTUS 1, STERNUTUS 2.
[]« 1 sternutus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 596b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/STERNUTUS1
1. STERNUTUS, Eadem notione qua Sternutatio. Pirminii libellus apud Mabill. tom. 4. Analect. pag. 586 :
Præcantatores et sortilegos, karagios, aruspices, divinos, ariolos, magos, maleficos, Sternutus et auguria per aviculas, vel alia ingenia mala et diabolica nolite facere nec credere.
[]« 2 sternutus » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 596b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/STERNUTUS2
2. STERNUTUS, pro Stratus, in Rythmo de Verona, tom. 1. Analector. Mabillonii, pag. 371. Veron. illust. col. 369. :
Foro lato spacioso Sternuto lapidibus,
Ubi in quatuor cantus magni instant fornices,
Plateæ miræ Sternutæ de sectis lapidibus.