« »
 
SUAVITER 1, SUAVITER 2.
[]« 1 suaviter » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 623b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/SUAVITER1
1. SUAVITER.
Postea dom. Archiepiscopus incipiat ad Vesperas mediocri voce
Calicem, etc....
Et chorus Suaviter dicat Vesperas
, id est, Remissa voce, ad calcem Johannis Abrinc. de Offic. Eccl. pag. 193.
P. Carpentier, 1766.
◊ Acta MSS. Inquisit. Carcass. ann. 1308. fol. 66. v° :
In principio mensæ dictus Petrus Auterii accepit usque ad dimidiam placentulam, et stans pedes tenendo dictum panem cum manutergiis, quæ posuerat in collo suo, incœpit dicere desuper,
Pater noster ;
et postea loqutus fuit Suaviter inter dentes per unam pausam. Souavet
, pro Doucement, Molliter, in Poem. MS. Rob. Diaboli :
On fait ce que li maistres veut,
Tout Souavet et billement
Le mirent jus courtoisement.
[]« 2 suaviter » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 623b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/SUAVITER2
2. SUAVITER, Placide, sedate, mansuete, Gall. Doucement, paisiblement. Lit. remiss. ann. 1409. in Reg. 164. Chartoph. reg. ch. 58 :
Idem exponens iterato dixit : Socie, teneas te suaviter, quia aliter te castigabo.
Gallice diceremus :
Tenez-vous tranquile.