![[]](img/image.png)
ALMUGAVARI, Almogavares, Milites Hispani, ob animi generositatem celebres : quos
quidam ab Avaribus seu Hunis, qui primitus Hispanias et Gallias insederunt ; alii, quod ex
Arabibus et Sarracenis Hispanis genus ducebant, sic appellatos volunt.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
◊ Ab Arabico
Mghabbar, quod Pulverulentum significat, et articulo al dictos
Amogabaros Villanio Florent. docet Carolus Macer in Hierolexico fratris sui
Dominici, o inter m et g addito euphoniæ causa ; sed fere crediderim
ego sic Arabice dictos fuisse propter arctissimam animorum in omnibus periculis vinctionem
et conjunctionem, incredibilemque omnium ad hostes superandos conspirationem : alter
quippe modus scribendi hujus nominis, scilicet Muhavir idem esse potest apud
Arabes, quod apud Hebræos Muhavar, id est, socius, comes, adjunctus. Quam vero
cognatæ sint Hebraïca et Arabica linguæ nemo est qui nesciat : deinde littera g in
ore Hispanorum eumdem sonum edit, quem in gutture Hebræorum fortis aspiratio. Conjecturam
confirmat Scaliger cum ait : Almogavares, sunt Milites, quales Martolossi.Haud quidem scio unde hauserit vocem Martolossi ; sed eam ex Armorica Martolots factam esse nullus dubito : jam vero Martolot vel Matelot apud Armoricos, non in nauticis solum ministeriis, sed in bellis etiam gerendis, significat comitem, socium, adjutorem. Cl. Dubeux nominis originem esse censet vocem Arabicam מעור, Pugnator, bellicosus, qui multum excurrit in hostem τῆς Algara ergo ; idem monet de Almogavaris optime disseruisse in Ephemerid. Societ. Asiat. Paris. (tom. 9. pag. 65. tom. 10. pag. 33. 106. 172. primæ seriei) Georgium Fitz-Clarence, Munsteri Comitem.
◊ Αμογάϐαροι appellantur
apud Pachymerem lib. 11. cap. 13. et Nicephorum Gregoram lib. 7. pag. 153.
Almogavares in Legibus Alfonsinis parte 2. tit. 22. lege 2. ubi ita dicuntur
Equites, respectu peditum : denique Armogaires in veteri Charta Gallica in
Camera Comput. Parisiensi. Josephus Scaliger. lib. 1. Epist. pag. 245 :
Almogaraves, sunt milites, quales Martolossi.Sebastianus Cobarruvias :
Amogavares, dizen averse llamado antiguamente con lengage Arabigo, los soldados viejos y platicos, que non pudiendo seguir los campos, estan entretenidos en algun præsidio. El Padre Guadix dize significar el que tra nuevas, que en Arabigo se llama Muhavir. Estos de ordinario stan hablando de las cosas que han visto, y porque han passado en la guerra. Tamarid,De Amogavaris agunt Lucas Tudensis æræ 1273. Rodericus Tolet. lib. 9. de Reb. Hispan. cap. 16. Raimundus Montanerius in Chron. Reg. Aragon. passim et Moncada in Hist. Catalan. cap. 7. Adde præterea quæ de iis diximus in nostra Hist. Gallo-Bizant. lib. 6. cap. 24. Hos perperam Meursius, cum Ampsivariis, de quibus Notitia Imperii, confundit. Almugavarorum vero cohortes Almugaveriam appellat idem Montanerius cap. 170. et alibi non semel. Vide Glossar. mediæ Græcitatis.Adalides de Corsarios.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
◊ Ut
Cobarruvias supra, sic Mariana lib. 10. cap. 10. Almogavares ait veteranos fuisse milites, præcipua dexteritate et multis bellis adversus Mauros exercitos.De horum animi fortitudine et vivendi ratione, etsi multa in Hispanis scriptorib. supra laudatis, pauca addemus, 1°. ex Chron. S. Ferdinandi Regis Castellæ tom. 7. Maii pag. 346. 2°. ex Historia Catalauniæ, etc. Sic in Chronico S. Ferdinandi :
Eodem tempore et obsidione durante, Almogavares, qui erant in castris Ferdinandi, pro sua quique virili parte fatigabant Mauros, nunc incursione aperta vastando agros, nunc ex insidiis rem agentes, ea quæ fieri solet in obsidionibus fortuna, etc.Bernardus Desclos in Historia Catalauniæ, quam circa 13. sæculi finem de rebus suo tempore gestis scripsit, ac de iis præsertim quas egit Petrus Aragoniæ Rex ab ann. 1276. ad 1285. lib. 2. cap. 3. et sequentibus sic de Almugavaribus :
Almugavarum professio est semper in armis vivere, extra habitationem communem, in montibus et silvis, continuo pugnando cum Mauris, in quorum terras excurrendo ad duas tresve diætas, struunt illis insidias, indeque revertuntur ad terras Christianorum multa cum præda multisque captivis, unde illis tota victus ratio. Incredibile dictu est quam laboriosam et asperam vitam agant, sæpe biduum triduumve impasti, aut solis campestribus herbis sese sustentantes, citra fastidium aut molestiam. Totus eorum vestitus et apparatus, sagulum unicum est perquam breve, hieme non minus quam æstate, cum femoralibus coriaceis valde arctis ; gladius acutissimus et minime latus, ex corrigia robusta pendens ; hasta seu minor lancea ; jacula duo cum ascopera in humeris in qua ferunt bidui triduive cibum, cum fomite et silice ad ignem ; admodum expediti ad incurrendum recurrendumque sunt ; et omnes fere ex montanis Aragoniæ, Cantabriæ vel Castellæ, ac plerique nobiles qui facultatibus ad vitam in urbibus tolerandam destituti, ad Maurorum confinia se recipiunt, rapto, ut dixi, victuri ; quoniam alia iis nec res, nec spes est ; tales nempe quales in Hungaricis bellis identidem nominatos audimus, Haydones vel Hussaros.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Amulgaveri, Eadem notione. Nicolaus Specialis de Rebus Siculis lib. 4. apud Murat. tom. 10.
col. 990 : Martinus de Ollecta cum aliquibus electis militibus in modum cunei vexilla præcedit ; Amulgaveris et Marinariis qui relicta classe convenerant, ab ea parte qua torrens eminentiores ripas fecerat aciei, latera servanda commissa sunt.
P. , 1766.
◊ Qui prædones sunt in
Sclavonia proprie dicta, ut olim erant Isauri in Cilicia, Scoti in Anglia, nunc Uscocchi
in Dalmatia. Sic Cimbri, Arabes, Cilices, pro prædonibus promiscue usurpantur.
Martolossi vero Gall. dicuntur Martolois. Vide Notas Gallicas D.
Bespier in Statum![[]](img/image.png)