« »
 
[]« 1 cognus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 394a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/COGNUS1
1. COGNUS, a Gallico Coin, Angulus. Epistola Guillelmi Meldensis Episc. ad Clementem Papam ann. 1383. inter Instrum. Hist. ejusdem Eccles. tom. 2. pag. 241 :
Primo ex parte anteriori Ecclesiæ Meldensis incipiendo a domo, quæ est in opposito Cogni domus nostri Episcopi... sicut protenditur vicus ex utraque parte usque ad Cognum Ecclesiæ Meldensis exclusive.
P. Carpentier, 1766.
◊ Charta ann. 1310. ex Chartul. priorat. Villæ petros. :
Habeant potestatem ponendi et habendi omni die tres nassas... in certo loco, qui incipit a Cogno muri monachorum prædictorum.