« »
 
[]« 1 coinus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 397a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/COINUS1
1. COINUS, Arboris genus. Vetus Glossar. Sangerman. MS. num. 501. Est malus Cydonia, Gall. Coignassier, cujus fructum Coin appellamus.
P. Carpentier, 1766.
◊ Alias Coignier. Lit. remiss. ann. 1409. in Reg. 164. Chartoph. reg. ch. 57 :
Les supplians furent darriere l'esglise de S. Victeur, où il avoit des Coigniers, prindrent certaine quantité de coings.