« »
 
[]« Coisinus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 397b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/COISINUS
COISINUS, Coissinus, a Germanico Kussen, Pulvinus, Gall. Coussin, Ital. Cossino, Hisp. Cuxin. Vide Graff. Thesaur. Ling. Franc. vol. 4. col. 527. Ordinar. Ecclesiæ Lexoviensis xiii. sæculi :
Paratur cathedra si Episcopus præsens sit cum palliolo et Coisino.
Legitur ibidem Coissinus. Donatio Ascelinæ ann. 1295. ex Chartulario S. Martini Pontisar. :
Tres Coissinos plumeos.
Inventar. Ecclesiæ Noviom. ann. 1419 :
Coissino antiquo qui solebat poni subtus librum ad altare.
Legitur alibi non semel. Vide Cussinus.
P. Carpentier, 1766.
◊ Alias Coessin et Coisin. Pedag. prior. S. Gondulfi Bitur. ann. 1314 :
De la coete et dou Coessin, iiij. den. Coisin,
in Stat. ann. 1341. tom. 5. Ordinat. reg. Franc. pag. 548. art. 7.
L. Favre, 1883–1887.
◊
Coisino 1. de pallio. (Thesaur. eccl. Claromont. an. 980. Mus. arch. dep. p. 41.)