« »
 
[]« Colubrina » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 2, col. 417b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/COLUBRINA
COLUBRINA, Tormentum bellicum, a colubro dictum, Gall. Coulevrine. Epist. Magistri Hospitalitatis Jerosol. ad Papam de Rhodo a Turcis obsessa ann. 1480. apud Ludewig. Reliq. MSS. tom. 5. pag. 295 :
Colubrinis et serpentinis deturbant fatigantque. Breydenbach
Itiner. Jerosol. pag. 268. de ead. Obsidione :
Colubrinis et serpentinis nostros deturbant.
Leges municip. Mechlin. tit. 11. art. xx :
Nemini fas est intra mœnia bombardas manuarias aut Colubrinas secum ferre, nisi, etc.
Ariost. in suo Orlando lib. 9 :
E qual bombarda, e qual nomina scoppio,
Qual simplice cannon, qual cannon doppio,
Qual sagra, qual falcon, qual Colubrina
Sento nomar, come al suo auctor piu aggrada.
P. Carpentier, 1766.
◊ Annal. Bonincont. ad ann. 1453. apud Murator. tom. 21. Script. Ital. col. 656 :
Æneo instrumento, quod Colubrinam Galli vocant, ictus cecidit. Culevrine,
in Lit. remiss. ann. 1455. ex Reg. 187. Chartoph. reg. ch. 93 :
Les Anglois faisoient grans manieres de getter canons, Culevrines et autres vuglaires, icellui suppliant doubtant avoir le cop desdiz vuglaires ou Culevrines, etc.
Vide Ribaudequinus.