« »
 
[]« Monochordum » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 507b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MONOCHORDUM
MONOCHORDUM, Instrumentum musicum, quod unica chorda constat. Μονόχορδον ὄργανον, Polluci lib. 4. cap. 9. Nicetas Choniates in Andronico lib. 2 : Τραγῳδίαν ὑποϰρίνεται. Ubi Codex Græcobarbarus, Μονοχόρδιον λαϐὼν, θρηνεῖται μέλος. Nostris vulgo Manicordion. Chron. Trudonense lib. 8. pag. 441 :
In hoc profecit, quod quidquid alicubi in Monocordo cantari potuit de Usu Ecclesiæ non prætermisit, etc.
Vide Jul. Scalig. lib. 1. de Arte Poet. cap. 48.
P. Carpentier, 1766.
◊ Mouscorde, inter Instrumenta musica recensetur tom. 1. Poem. reg. Navar. pag. 248 :
Huissine, cles, Mouscorde
Où il n'a c'une seule corde.
Minus vero recte illud instrumentum cum nostro Manicordion confundit Cangius : hoc enim organi fidicularis species est pluribus constans chordis ; quod alterius definitioni repugnat.