« »
 
[]« Morulare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 529a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/MORULARE
MORULARE, Moram trahere, manere. Guillelmus Gemmet. lib. 2. Hist. Norman. cap. 8 :
Cumque diu Morulans Walgras depopularet.
Histor. Harcur, tom. 4. pag. 1317 :
Interim Rex Ludovicus Morulans Rothomagensis urbis mœnibus, etc.
Dudo de Ducibus Norman. apud Duchesn. Script. Norman. pag. 113 :
Quia dux bonus et Comes almus
Eris indegenæ Morulanti hic,
Eris et decus ecclesiarum.
P. Carpentier, 1766.
◊ Hinc Morueux, non Morveux, qui lares fovet, homo ignavus, iners, in Poem. reg. Navar. tom. 2. pag. 133 : []
Or s'en iront cil vaillant bacheler,
Ki aiment Dieu et l'onour de cest mont,
Ki sagement voelent à Dieu aler ;
Et li Morueus, li cendreus demourront.
Unde Moruement, Morose, mœste, in Hist. Joan. de Saintré pag. mihi 530. Vide supra in Caminata 1.