« »
 
[]« 1 pignolus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 318a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/PIGNOLUS1
1. PIGNOLUS, Nucleus pineus, Gall. Pignon, Ital. Pignolo. Charta ann. 1233. ex Schedis Præsid. de Mazaugues :
Ut de Pignolis possint de ipsis quolibet anno accipere et exportare ad usum propriæ comestionis.
P. Carpentier, 1766.
◊ Haud scio an inde accersenda sit vulgaris nostratum loquendi formula, qua quis desertum se in periculo queritur, in Lit. remiss. ann. 1414. ex Reg. 167. Chartoph. reg. ch. 405 :
Le suppliant commença à appeller et crier son compaignon,.... A ! Jehan du Bourc, tu me laisses en la Pignole.
Vide infra Pineola.