« »
 
[]« 3 sagitta » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 267b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/SAGITTA3
3. SAGITTA, Fulmen, Gall. Carreau de la foudre. Chron. Parmense ad ann. 1292. apud Murator. tom. 9. col. 825 :
Tonitrua maxima fuerunt cum pluvia magna in civitate Parmæ, et in quatuor locis Sagitta de cœlo percussit.
Ibid. ad ann. 1299. col. 840 :
In vigilia B. Johannis Baptistæ in hora vesperarum, tonitruum [] et Sagitta de cœlo percussit in turre communis Parmæ.
Acta S. Franciscæ Rom. tom. 2. Martii pag. 103 * :
Tres de cœlo ceciderunt Sagittæ, prima super campanile S. Pauli, secunda super campanile S. Petri, et tertia super capella Domini.
L. Favre, 1883–1887.
◊
Tempestas magna in aere fuit et Sagitta cecidit in Capitolium, videlicet in campanile et percussit in tibia quemdam qui pulsabat campanam grossam.
(Diar. Burchard. ed. Thuasne, II. 84. an. 1493.)