« »
 
[]« 1 scortum » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 363c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/SCORTUM1
1. SCORTUM, Militum præsidium. Vide Scorta 1. Amelgardi Excerpta ex Gestis Ludovici XI. Franc. Reg. apud Marten. tom. 4. Ampl. Collect. col. 831 :
Erat tunc annona ubique cara, sed ex vectura et Scorto seu conductu, pretium ad tertiam partem vel amplius in civitate excrescebat.
P. Carpentier, 1766.
◊ Ductus, et præstatio quæ ob conductum pensitabatur, Ital. Scorto. Charta ann. 1198. apud Murator. tom. 2. Antiq. Ital. med. ævi col. 17 :
Promisit de cetero reddere domino Papæ et ecclesiæ Romanæ medietatem de placitis, et bannis, et forisfactis, [] et de sanguine, et de plaza, et Scorto, et passagio, et ponte Reatinæ civitatis.