« »
 
[]« 2 stantes » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 582a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/STANTES2
2. STANTES, Stagna, in Charta ann. 1004. ex majori Chartul. S. Victoris Massil. fol. 22 :
De alio vero latus consortes usque ad Stantes qui sunt contra Marigniana.
Forte pro Stagnantes.
P. Carpentier, 1766.
◊ Nequaquam, Petræ, rupes, quæ per se stant, hac voce significantur, ut patet ex Charta ann. 1038. in eod. Chartul. S. Vict. Massil. :
Termini vero istius [] alodis sunt ex una parte de una petra, quam vocant Stantem antiquum, in directum usque ad viam publicam.
Germanis Stein, lapis, saxum ; unde Joachim Stein vocant rupem in medio fere Danubii, qua Pataviense territorium ab Austria dividitur. Vide Stantivus.