« »
 
[]« Synochus » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 691b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/SYNOCHUS
SYNOCHUS, a Gr. συνεχής, Continuus. Mirac. S. Bennonis tom. 3. Jun. pag. 224 :
Qui (morbus) paulo post sanguinis missione in febris cujusdam genus (Synochum medici vocant) mutatus, adhuc magis excluso sopore invaluit.
Vide Febris.
P. Carpentier, 1766.
◊ Tract. Petri de Alaman. de Febribus ann. 1454. ex Cod. reg. 6983. fol. 116. v° :
Febris sanguinea sive de sanguine, dicitur febris ebulitionis et fervea, sive ignea, propter multitudinem sui caloris. Dicitur etiam Synoca sive Synocus a σὺν, quod est Cum, et ὄγϰος, quod est Labor.