« »
 
[]« 1 temperare » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 8, col. 049a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/TEMPERARE1
1. TEMPERARE, Diluere, Gallice Tremper. Lex Longob. lib. 1. tit. 3. § 4. Roth. 139. :
Si quis liber homo aut mulier venenum Temperaverit et alii ad bibendum dare voluerit, etc.
Potionem veneficam Temperare, in Synodica Epist. Concilii Dusiacensis II. Concil. Copriniacense cap. 33. de Clericis :
Bene sibi vinum Temperent, nec ad bibendum quempiam excitent.
Synodus Nemaus. ann. 1284 :
Vinum sibi Temperent, et bene ac modeste se habeant.
Regula Trinitariorum cap. 3 : Vinum sumendum a fratribus taliter Temperetur, ut sobrie sumi valeat. Glossæ Lat. Gr. Temporatum, εὔϰρατον, συγϰεϰερασμένον. Rursus : Temperatum, ϰρᾶμα, ϰεϰραμένον, εὔϰρατον. [] Adde Glossas Græc. Lat. Vide Distemperare, et Temperaculum.
P. Carpentier, 1766.
◊ Alias Temprer, pro Macerare. Bestiar. MS. ubi de Magnete :
Mais chil qui dépechier la veulent,
O maus de fer brisier la seulent,
Quant en sanc de houc est Temprée,
En itel guisse est esgrunée.
P. Carpentier, 1766.
◊ Hinc, ut videtur, Trempoir, qua voce intelligo Disculum, in quo condimenta reponuntur ad intingendos cibos, Gall. Tremper. Froissart. in vol. 4. cap. 2 :
Il y avoit quatre pots d'or, six Trempoirs d'or et six plats d'or.