« »
 
APPREHENDERE 1, APPREHENDERE 2.
[]« 1 apprehendere » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 331a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/APPREHENDERE1
1. APPREHENDERE, Discere, ex Gallico, Apprendre. Fulbertus Carnot. in Hymno de S. Pantaleone :
Unde pater more patrum, lætus ac sollicitus fecit eum liberales artes Apprehendere.
Eckehardus minimus de Casib. S. Galli cap. 7. de Musica :
Quæ cum cæteris artibus sit naturalior, et quamvis difficilius Apprehensa, usu quidem sit commodior ac suavior, etc.
Willelmus Malmesburiensis in Vita S. Adhelmi Episc. cap. 4 :
Hæc, ut reor, et his similia brevi temporis intercapedine Apprehendi nequaquam possunt.
Vide Adprehendere.
P. Carpentier, 1766.
◊ Nostri vero Apprendre quelqu'un [] dixerunt, pro Docere, erudire. Stat. pro hospitio Joannæ reginæ ann. 1316. in Reg. sign. Croix Cam. Comput. Paris. fol. 88. v° :
Item nous ordonnons qu'il ait un clerc, qui Aprendra nos filles.
[]« 2 apprehendere » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 331b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/APPREHENDERE2
2. APPREHENDERE, Possessionem rei alicujus adire, unde Apprehensio, pro ipsa possessione. Charta ann. 1235. apud Cencium inter Census eccl. Rom. :
Nos Alatrinus dom. Papæ subdiaconus et capellanus, ducatus Spoletanensis rector, Apprehendimus villam de Surripa, cum omnibus pertinenciis suis, ad opus ecclesiæ Romanæ, pro pertinenciis vallis Tupinæ. Et quicumque venerit contra ipsam Apprehensionem, vel eam infringere præsumpserit, etc.
Vide Apprehensa.