« »
 
[]« Benedicite » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 1, col. 624c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/BENEDICITE
BENEDICITE, Vox salutationis apud monachos præsertim, qua inferior superiorem salutat et adit. Vita S. Walth. tom. 1. Aug. pag. 264. col. 2 :
Assurgens abbas, dicto Benedicite, venientem salutavit et quis esset humiliter interrogavit.
Vide Benedictio regularis. Reinardus Vulpes, lib. 4. vers. 1491 :
Continuo jussus Blandinia claustra subire,
Vadit ad usque aurem tonsus ab aure senex ;
Et facile est intrare datum, sed triste reverti.
Omnibus intrando dat recipitque Vale.
Dat commune Vale, nondum Benedicite doctus
Dicere fraterne, discere cœpit ibi.
P. Carpentier, 1766.
◊ Sed et apud laicos in usu fuit hæc formula. Hinc Rebenir, pro Salutem reddere, apud Guill. Guiart. ad ann. 1270 :
Contre lui vont barons et princes,
Et souspirant et à voix quasses
Le saluent, les chieres basses ;
Et cil sa raison desliant,
Les rebenist en riant.