« »
 
PASTINARE 1, PASTINARE 2, PASTINARE 3.
[]« 1 pastinare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 201c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/PASTINARE1
1. PASTINARE, Pascere. Charta ann. 966. apud Calmet. tom. 1. Hist. Lothar. col. 378 :
In villa Rorbach, mansum unum cum toto servitio ; pratum ad quinquaginta carradas ; forestum ad quinquaginta porcos Pastinandos.
Occurrit ibi non semel.
[]« 2 pastinare » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 201c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/PASTINARE2
2. PASTINARE, Columellæ, est agrum fodere. Vetus Charta apud Ughellum tom. 5. Ital. sacræ pag. 1538 :
De terra ad pastinandum, etc.
Chart. Longob. ann. 765. apud Brunett. in Cod. Diplom. Tusc. tom. 1. pag. 584 :
De quartam pars est terrula, quod dedit Florino ad Pastinare.
Vide Pastina.
P. Carpentier, 1766.
Glossæ Bibl. MSS. ex Bibl. reg. : Pastinare, colere, plantare, fodere, firmare ; et proprie pertinet ad vineas plantandas : unde hoc Pastinatum, id est, vinea novella. Item, Pastinatum, sicut ait Isidorus in fine Ethymologicarum, vocatur agricolæ ferramentum bifurcum, quo semina panguntur, id est, plantantur. Quidam dicunt Pastinare, idem quod Paxillare. Vide Pastenare.
[]« 3 pastinare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 6, col. 201c. http://ducange.enc.sorbonne.fr/PASTINARE3
3. PASTINARE, Plantare, conserere. Chron. Farfense apud Murator. tom. 2. part. 2. col. 511 :
Cum horto in circuitu ejusdem ecclesiæ, et terra Pastinata arboribus olivarum et nucum et ceterorum pomorum pomiferorum, fructiferorum vel [] infructiferorum.
Gloss. Lat. Gall. Sangerm. : Pastinare, planter, provigner. Vide Johannem de Janua.