« »
 
RECONSILIARE 1, RECONSILIARE 2, RECONSILIARE 3.
[]« 1 reconsiliare » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 054a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/RECONSILIARE1
1. RECONSILIARE, Consulere. Miracula S. Cuneræ, tom. 2. Junii pag. 564 :
Veniebat ad Beelzebub deum Acharon ad Reconsiliandum de infirmitate sua, utrum convaleret an non.
[]« 2 reconsiliare » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 054a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/RECONSILIARE2
2. RECONSILIARE, Recuperare. Libert. Sarlati ann. 1370. tom. 5. Ordinat. reg. Franc. pag. 339 :
Ad augmentanda et Reconsilianda jura sibi pertinentia, etc.
[]« 3 reconsiliare » (par P. Carpentier, 1766), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 054a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/RECONSILIARE3
3. RECONSILIARE. Recorder vel pacifier, in Glossar. Lat. Gall. ex Cod. reg. 7692.