« »
 
RUNCARE 1, RUNCARE 2.
[]« 1 runcare » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 239b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/RUNCARE1
1. RUNCARE, A terra herbas diu innatas vel arbores evellere, apud Papiam. Rursus apud eumdem : Runcare, a rure aliquid innatum occare, id est, exstirpare unde etiam Runcinare. Habet Isidorus lib. 17. Orig. cap. 1 : Runcatio est a terra herbas evellere ; nam rus terra est. A ruere deducunt Perottus et Martinius. Ille scribit : Runco est eruo, evello ; unde Runcatio, evulsio inutilium herbarum et veprium. Glossæ Græc. Lat. : Βοτανίζω, Runco, erunco. Βοτανίζει, Sarit. Βοτανίζειν, Herbare. Adde Latino-Græc. Scriptores de re rustica vocem hanc usurparunt non semel.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Roncare, Eodem intellectu. Statuta Castri Redaldi fol. 20. verso :
Omnes qui laborant terras....... teneantur eas terras arare... zapolare et, si opus fuerit, mundare et Roncare.
P. Carpentier, 1766.
◊ Charta ann. 1113. apud Murator. tom. 2. Antiq. Ital. med. ævi col. 180 :
Terram autem illam, quam Roncabo, frui debeo per annos tres. Ronscher,
eadem notione, in Ch. ann. 1301. ex Lib. rub. Cam. Comput. Paris. fol. 137. v°.
les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736.
Ronchare, Eadem significatione. Statuta Cadubrii lib. 2. cap. 126 :
Ordinamus quod aliquis terrigena, forensis, non sit ausus, nec possit, nec debeat in nemoribus Cadubrii Ronchare, vel Ronchari facere, fractare vel fractari facere, nec lignamen aliquod incidere,...... infra duo miliaria prope onfinia Cadubrii.
[]« 2 runcare » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 239b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/RUNCARE2
2. RUNCARE, Sonitum de naribus emittere, in Glossis Arabico-Latinis, Rhonchos edere, Ronchissare. Plauto, Stertere, Hispan. Roncar, Italis Ronfare, Gall. Ronfler, Græc. ῥέγχειν. Glossæ Gr. Lat. : Ῥογχάζω, Runcino ; ῥογχάζει, Runcinat : ubi legendum videtur Ronco, Runcat. Ῥόγχος, Ronchus, ibidem. Male in Glossis Lat. Græc. Runcino, ῥογχάλω pro ῥογχάζω. Acta S. Bardonis Archiep. tom. 2. Junii pag. 316 :
Immunis fuit eorum, qui ad hominum intuitum Runcantes sive grunnientes sibi tantum vacant solitarii.
Vide Ronchare.Ad Juven. sat. 1. vers. 57. stertere naso, glossa msc. legitur i. Runcare. Item VI, 306. ad verba absorbeat aera sanna, glossa msc. adest Runcatione, rictu oris. Certe Itali vulgariter dicimus Ronfare pro stertere, et in superioris Ialiæ dialectis Roncare. Hæc Maius in Glossar. novo.
P. Carpentier, 1766.
◊ Alias Rouchier. Eventa Remis ann. 1396. ex Cod. MS. S. Vict. Paris. :
Et commença (le Diable) à Rouchier moult fort.
Consolat. Boet. MS. lib. 4 : []
Car assez tost après mangier,
Chilz geans print fort à Rouchier,
Et dormir fort par habundance.
P. Carpentier, 1766.
◊ Hinc Rungier, pro Naziller, Naso vocem emittere, in Mirac. MSS. B. M. V. lib. 1 :
Cil moine, cil abbé crollant
Doivent tousjours leis un piler,
Siaumes Rungier et murmeler.