« »
 
SERALE 1, SERALE 2.
[]« 1 serale » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 434b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/SERALE1
1. SERALE, Serrale, Angustiæ et claustra itineris, vel montium. Chronic. Andr. Danduli ad ann. 1404. apud Murator. tom. 12. col. 519 :
Inde Veneti crearunt in eorum Imperatorem Paulum Sabellum, qui ductor in his castris erat, et auctor fuerat præcipuus transeundi Seralia hostilia.
Jacobus Delayto in Annal. Estens. ad ann. 1404. apud eumd. Murator. tom. 18. col. 994 :
Dominus Paduæ hoc præsentiens, cum omni exfortio gentis suæ ac subditorum suorum militavit, et se opposuit ad Serralia sua versus fines Vicentiæ, unde erat conceptus Facinus territorium ingredi Paduanum. Ibi multis diebus moliente Facino transire Serralea, etc.
Vide Serra 2.
[]« 2 serale » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 7, col. 434b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/SERALE2
2. SERALE, ut Sera 1. Vespera. Arestum Parlamenti ann. 1472. ex Tabul. Sangerm. :
Idem, de non eundo de nocte absque lumine post grossum Serale.
Galli dicimus Nuit fermée.
P. Carpentier, 1766.
◊ Lit. remiss. ann. 1378. in Reg. 112. Chartoph. reg. ch. 230 :
Prædicti exponentes euntes per villam Matisconensem de nocte post horam Seralis causa spatiandi, etc.