« »
 
[]« 2 furo » (par C. du Cange, 1678), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 3, col. 637b. http://ducange.enc.sorbonne.fr/FURO2
2. FURO, Viverra, nostris Furon, vel Furet, quoddam animal, inquit Jo. de Janua, et dicitur a furvus : tenebrosos enim et occultos cuniculos effodit, et ejicit prædam, quam invenit. Gloss. Lat. Gall. Sangerman. : Furo, Furron, une beste qui prent conilz és terriers. Statuta Arelat. art. 81 :
Nullus teneat vel defferat retia vel pannellos vel Furonem..... nisi habuerit venationem propriam.
Aiter locus exstat in Fugare post Fuga. Vide Fura. Pseudo-Ovidius lib. 1. de Vetula :
Nunc ad cuniculum foveæ munimine tutum
Mittere Furonem, qui dente lacessiat ipsum,
Donec in insidias prætensas retiolorum
Se stimulatus agat, mala cautus ab obsidione.
P. Carpentier, 1766.
◊ Alias Fuiron. Reg. Cam. Comput. Paris. sign. Bel fol. 33. r° :
Le roy Philippe l'an
1315 :
donna audit Guillebaut [] la chasse de toutes bestes à piez clos, à Fuirons, fil, reis et levriers, etc.
Reg. 34. Chartoph. reg. ch. 54 :
Item que nuls ne puist tenir Fuiron, ne rersois, s'il n'est gentix hons, ou se il n'a garenne.
Vide supra Furicus.