« »
 
[]« Gardo » (par les Bénédictins de St. Maur, 1733–1736), dans du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 4, col. 032a. http://ducange.enc.sorbonne.fr/GARDO
GARDO, f. Opilio, Custos pecorum, a Gallico Garde. Epistola apologetica Laurentii Abb. S. Vitoni ad Canonicos Virdunenses apud Mabill. tom. 5. Annal. Benedict. pag. 684 :
Nonne scandalum linguæ erat, quando fratres nostros, non Monachos, sed rusticos, Gardones, pantonarios et advenas penuria congregatos vocabatis.
P. Carpentier, 1766.
◊ Ubi legendum puto Garciones. Vide in Garcio. At si retinendum Gardo, Homo nihili significari videtur, forte a Gardio, Pisciculus. Gardoner vero, pro Maledicere, in Mirac. Mss. B. M. V. lib. 2. :
Quand cil ne set plus que respondre,
Pour l'abaubir, pour le confondre,
A Gardoner et à mesdire
Se prent, et li coumenche à dire, etc.